Beste lezer,
Intussen is ons Slakkengang avontuur afgelopen. Hoewel, het avontuur zal nooit afgelopen zijn, er zijn immers altijd nieuwe dromen te leven! We wonen nu in de buurt van Utrecht, de stad waar we voor vertrek woonden. In mei hopen Robin en ik ouders te worden van een zoon of dochter, om maar een nieuw avontuur te noemen…
Mochten er over onze reis nog vragen zijn, aarzel dan niet om ons te mailen op slakkengang@gmail.com

In een paar steekwoorden de laatste dagen van ons Slakkengang avontuur:
Leidsche Rijn, onze toegangsweg naar Utrecht…Een bijna futuristische achtergrond. Markus en de wagen tussen de bouwputten door, afgewisseld door strakke nieuwbouw. Maar dan toch nog bij de een van de laatste tuinders van de streek gestaan voor een paar nachten. Ontzettend aardige mannen die ook nog wel even op Markus wilden! Echte tomaten en echte komkommers, zo krijg je ze niet in de winkel… De gele brug, de Douwe Egberts, drukke woonwijken met hulp van vrienden bereikt. En nu: verhuizen met paard en wagen. Wonen in een ruimte die 10 keer groter is dan de wagen, gelegen aan de rand van Utrecht, in het groen en met eigen tuin… we zijn de koning te rijk. Na drie jaar slakkengang weer een vaste, eigen plek. Niet meer te gast zijn, maar douchen in eigen douche. Een zeer gewaardeerde luxe en vrijheid. Ons avontuur nemen we mee naar deze plek. We blijven Robin en Edmee, ook zonder wielen!

De afgelopen twee weken hebben we het land van Maas en Waal gevolgd richting het westen. In het dorpje Horssen hebben we een prachtige zorgboerderij bezocht, waar een aantal deelnemers heel enthousiast was over Markus! Hij is zijn rustige ontspannen zelf en laat iedreen op zijn rug plaatsnemen…

Na een paar dagen reden we verder door het rivierenland waar de Maas en de Waal steeds dichterbij elkaar kwamen. Na een bezoek aan Hurwenen staken we over de Martinus Nijhoff Brug (die van de A2 met al die mooie stalen pijlers) de Waal over. We hebben enige dagen bij Piet van der Velde in Haaften doorgebracht. Hij had ons 2,5jaar geleden op de heenweg met ons tuig geholpen en nu konden we hem laten zien hoe we nog steeds aan het reizen waren. We werden zeer gastvrij ontvangen, mochten ‘in de wijk’ staan en kregen een tour langs fruit en bloementelers in de omgeving. We eten veel kersen en aardbeien op die manier…. lang leve de zomer!

Bij Schoonrewoerd stonden we een weekend bij het transportbedrijf van familie De Jong, waar we aan de voet van de Diefdijk stonden. Markus kreeg hulp van een heftruck om de dijk weer op te komen. Dat is een groot nadeel van het rijden over dijkjes: we moeten eraf en vooral er weer op en dat is voor Markus niet altijd goed.

We rijden nu met bloedhete dagen. Markus zweet veel maar hij houdt zich erg goed. We hebben best wat kilometers afgelegd. Bij Vianen staken we de lek over en toen reden we zomaar IJsselstein binnen (bijna grenzend aan Utrecht!)
Hier staan we bij een gastvrij kraakpand, middenin het stadje. Goede vrienden van ons wonen hier een straat verder en het is heel leuk om met de wagen aan te komen in plaats van liftend, zoals dat normaal altijd gebeurt!

Na een allesverduisterende onweersbui onderweg van ’t dorpje Zeeland naar Reek, belandden we bij de pittoreske Pauwenhof, bewoond door Jos en zijn dieren! Over een paar weken zal een van zijn honden een nest puppies voortbrengen en het teefje dat hij zelf wil houden zal Edmee genoemd worden. Ik voel me vereerd haha, een Mechelaar genaamd Edmee!

Een paar dagen later reden we richtig Grave, alwaar we twee dagen bij Sensis gestaan hebben. Dit is een instelling voor blinde en slechtziende kinderen. We hebben ritjes gemaakt op onze dag van aankomst en een dag later wel 7 groepjes kinderen rondgeleid door de wagen en aan Markus laten voelen! Heel bijzonder … Sommige kinderen voelen en tasten zich een weg rond Sita, Markus en de wagen.
Nu staan we in Batenburg na in Grave de brug over de Maas te hebben genomen. We staan pal aan de Maas en hebben er ook al in gezwommen.
De eerste foto (rechtop) is gemaakt door Willem Degen, een medewerker van Sensis. Dank je wel!

Na ons vertrek uit Boxtel volgen we de Dommel richting St. Oedenrode. Het landschap rond een rivier is altijd zo bijzonder: de bomen zijn er anders, de wegen klein en meanderend.. We genieten ervan! Onderweg worden we bezocht door onze goede vriend Maarten en zijn fiets kameraad Sean, die naar Barcelona aan het fietsen zijn. Wij zijn hun tweede stop. We voeden ze goed (veel haver) en hebben een erg gezellige avond!
Na wat rondvragen in het dorp belanden we wederom op een iddylisch plekje aan de Dommel, waar een andere goede vriend Peter bij ons logeert. ‘s Ochtends zet hij koffie terwijl wij de wagen inpakken; er vindt die dag namelijk een viswedstrijd plaats en we moeten het prachtige plekje weer ongerept achter laten …

We rijden boven Eindhoven langs, door mooie bossen en dan opeens door een tuinbouw gebied. We moeten tot laat doorrijden, omdat grasland hier schaars is. Bijna bij Uden vinden we een weitje bij een loonwerk- en transport bedrijf! Hele vriendelijke mensen en Markus graast tussen de trucks…
We doen boodschappen in Uden (Formido!) maar bij het passeren van een wildrooster breekt de singel van het tuig door een vreemde bokkesprong van Markus. Na een provisorische reparatie kunnen we verder tot bij het dorpje ‘Zeeland’. We vragen een plekje bij een huis waar alleen de kinderen thuis zijn, maar die zijn zo enthousiast en bellen uit eigen beweging hun ouders even op en even later staan we met de wagen in hun boomgaard.
We blijven een paar dagen en brengen maandag een deel van ons tuig op de fiets naar Uden, naar de gepensioneerde, maar immer gepassioneerde zadelmaker Robben. Deze vriendelijke man repareert ons tuig en voorziet ons bovendien van enkele prachtige uitbreidingen. Hij rijdt met ons mee terug en samen passen we bij Markus de nieuwe tuigstukken aan. Het ziet er prachtig uit en ik kan niet wachten tot ik de boel weer eens kan oppoetsen!

Ik zit aan de tuintafel bij het gezin in Zeeland. De wagen is ingepakt, wij hebben een korte duik genomen in hun zwembadje en over een uurtje zullen we weer on the road zijn…
De koers is Grave/de Maas.

Er zijn nu bijna drie weken voorbij dat we weer rijden en het begint al goed te wennen. We vinden het heerlijk om weer zoveel buiten te zijn! De mensen onderweg zijn over het algemeen heel hartelijk en gastvrij. Markus moest wel even wennen aan het verkeer om zich heen, maar inmiddels loopt hij weer als vanouds langs trekkers, vrachtwagens en crossmotors. Vanuit Baarle reden we een stukje door België, daar stonden we bij een klassiek boerenbedrijf, met een prachtige wei aan het bos. Daarna reden we door het bos van Gorp en Rover naar Biest. De wagen kwam daar per toeval op een oude middeleeuwse handelsweg (de Bosscheweg) te staan. Dit werd ons ‘s avonds verteld door een vriendelijke wandelaar. Bijzonder idee dat er honderden jaren lang handelsreizigers en boerenkarren over deze zandweg zijn gegaan. Op de vierde foto, zie je de oude weg: mijn klompen en Sita staan er precies op.

Ik heb de Slakkengang website weer op de wagen geschilderd (na onze Franse website eraf geschuurd te hebben) – dit is inmiddels de derde keer dat ik op die plek een website schilder! we hadden wel weer gelijk groot plezier ervan: een enthousiast stel uit Boxtel, die achter ons reed bij het passeren van een spoorwegovergang, zag de website en kwam zo in contact met ons!

Edmee vet het hele tuig van Markus nog eens in, ik rij een stukje in de wei, en de volgende dagen reden we weer verder: we bezochten het natuurgebied de Kampina. Hier werden we aangevallen door muggen en genoten toch van de natuur! Na een paar reisdagen achter elkaar stonden we twee nachten in Boxtel aan de rivier de Dommel! We vonden een prachtig wild-kampeerplekje (100m van het plekje waar we 2 jaar geleden ook stonden) Voorbijganger: “Twee jaar geleden stond er hier ook zo’n wagen, maar die stonden daar verderop … leuk zeg!” – dat waren wij dus ook! Bovendien hebben we toen onze vriende Ronald ontmoet. Hij kwam ons regelmatig opzoeken de afgelopen jaren en nu ook weer! We maakten met wilde planten en een maaltijd: op de foto zie je dat het net gebakken vis lijkt, het smaakte ook zeer knapperig!
Na een heftige onweersstorm snachts (Markus hinnikt gespannen naar me als ik de wei controleer terwijl de storm opsteekt) de wagen werd heen en weer geblazen … maar de verkoeling van de regen was toch ook aangenaam. De volgende ochtend met goedkeuring van lokale autoriteiten nog een nachtje gebleven!
Liesje, een goede vriendin van mijn Oma, kwam ook nog op de koffie en Sita filosofeert bij een lokale vijver.

We verhuisden van plek, nu staan we bij een aardige boer net onder Boxtel. Dichtbij de kalveren en koeien, Markus graast verderop … Op de laatste foto zie je het nieuwe voorwiel wat we op de fiets bij een garage gekocht hebben: een grotere maat en meer profiel! Goed voor minder weerstand, dus we zullen zien hoe Markus de wagen hier weer vandaan trekt… op naar de volgende bestemming….

Onderweg!
Na maar liefst acht maanden bij Mieke in Esbeek zijn we dan nu vertrokken.
Op naam Lage Mierde! Hier hebben we twee nachten in een prachtige wei van een vriendin, Suzan, gestaan. Een goede plek om de reis weer te beginnen en de reiskriebels weer te voelen… Robin heeft samen met Suzan een rit gemaakt en vervolgens haar paard bekapt.

Onze tweede plek hadden we ook al bedacht vantevoren: Op het grensgeval hebben we al eerder gestaan, twee jaar geleden met de wagen en daarna nog vaker als gast van een van de bewoners. We kennen hier dus al een aantal mensen en zij die we niet kenden hadden ons al snel gevonden via Markus! Hij is en blijft een zeer populair paard…

De eerste trainingsritten zijn gedaan. Het viel hem niet mee en vlak voor vertrek moest Markus nog even wat kwijt…